دورکاری

به نظر می رسد فناوری، از جمله تلفن های هوشمند، رسانه های اجتماعی و اتصال پرسرعت به اینترنت، به گونه ای با زندگی ما عجین شده است که در هر لحظه توجه ما را به خود جلب می کند.

اگرچه می تواند به کسانی که از آن استفاده سوء می کنند آسیب برساند، اما برای بسیاری از افراد به یک منبع ارزشمند تبدیل شده است و زندگی آن ها را به شکل چشمگیر و قابل توجهی بهبود بخشیده است.

در محیط کار مدرن، فناوری ها و اپلیکیشن های جدید هر روز در حال ظهور هستند، فرآیندها را ساده می سازند و بهره وری را بهبود می بخشند که این امر موجب افزایش میزان سود آوری و درآمد می شود.

ایده دورکاری چیز جدیدی نیست، اما در سال های اخیر، از آن جایی که سازمان ها و کارمندان به مزایای محسوس آن پی بردند، این امر مورد توجه قرار گرفته است.

فراوانی فناوری های جدید که نیروهای کار را به هم نزدیک تر می کنند، همراه با تغییر در فرهنگ کار در طی چند سال گذشته، بدان معناست که آینده با پیشرفت های بزرگ در نیروی کار دورکار سرشار و تؤام خواهد شد.

چرا دورکاری؟

در حال حاضر بیشتر کارفرمایان درک بهتری از اقتصادی بودن دورکاری دارند. این مزایا شامل بهبود بهره وری و سلامتی، کاهش غیبت، حفظ بیشتر استعداد و استخدام مؤثرتر و مفیدتر است.

شرکت ها می توانند تیم ها و متخصصان سرتاسر جهان را استخدام کنند. کارکنان موجب صرفه جویی در وقت و هزینه های رفت و آمد می شوند.

آن ها می توانند با کار کردن از هر مکانی که می خواهند به تعادل بهتری از کار و زندگی برسند، خواه این یک مکان یک فضای کاری اشتراکی، کافی شاپ، لابی هتل، ساحل یا حتی کشور دیگری باشد.

براساس مقاله ای در مجله کسب و کار هاروارد ۴۳ درصد از کارمندان آمریکایی بخشی از کار خود را به صورت دورکاری انجام داده اند. مطالعات موردی در مورد اثرات اجازه دورکاری به کارکنان نشان می دهد که میزان بهره وری آن ها ممکن است از ۴ درصد به ۱۳ درصد افزایش یابد.

اگرچه فناوری برای انقلاب دورکاری یک مزیت بوده است، اما تغییر در فرهنگ سازمانی که نشأت گرفته از دهه شصتی ها و هفتادی ها (نسل هزاره) و دهه هشتادی ها (نسل زد) است، آینده کاری را شکل می دهد.

این کارکنان جوان در تمام طول زندگی با فناوری عجین بوده اند و همان هایی هستند که کارفرمایان هنگامی که صحبت از استخدام و حفظ کارمندان می شود، بهشان فکر می کنند.

دورکاری

مهارت های دیجیتال و فنی، معیار جدید استخدام است، زیرا تقاضا برای فناوری اطلاعات، رسانه های اجتماعی، بهینه سازی موتور جستجو (SEO) و تجزیه و تحلیل به طور پیوسته در حال افزایش است، و نقش های دیجیتالی جدید در صنایع قدیمی مانند ساخت و ساز، لجستیک و انرژی ظاهر می شوند.

کارفرمایان باید به سرعت با خواسته های نیروی کار جدید سازگار شوند:

انعطاف پذیری در کار و دورکاری، بهبود تعادل بین کار و زندگی و استقلال بیشتر در محل کار.

نیروی کار جدید و دورکاری

این نیروی کار جدید و در حال رشد، جاه طلب و ماجراجوست. برای بسیاری از آن ها، کار و مسافرت همزمان، یک دیجیتال نومد بودن، یک رویا است.

به جای سپری کردن و گذراندن یک سال به مسافرت پس از مدرسه و فارغ التحصیلی، کارمندان دهه هشتادی (نسل زد) خوشحال می شوند که بلافاصله وارد بازار کار شوند، در طول آن کار نیز همچنان می توانند به طور منظم سفر کنند.

ما اکنون در دنیای همیشه متصل زندگی می کنیم و بسیاری از کشورها و مراکز جالب توجه در سراسر جهان وجود دارند که دورکاری را پذیرفته اند.

ایجاد یک برنامه ساختار یافته و کارآمد برای دورکاری، تضمین خواهد کرد که این دوره جدید به نفع همه افراد خواهد بود. کارفرمایان باید آموزش مداوم و پیشرفت شخصی را فراهم و ارائه دهند.

آن ها باید به صورت هفتگی، ماهانه یا سه ماهه بین مدیران و تیم ها به صورت رو در رو جلساتی را ترتیب دهند تا به حفظ فرهنگ سازمانی، حفظ روحیه و تقویت صفات و ویژگی های مناسب کمک کنند.

کارمندان باید پلن کاری ای را ایجاد کنند تا مطمئن شوند که وقت خود را به طور مؤثری مدیریت می کنند و کارآمد و سالم بمانند.

رسیدن به این اهداف مستلزم انتخاب مکان مناسب برای کار در یک روز خاص یا مکان مناسب برای کار روی یک وظیفه به خصوص است. این بدان معناست که باید مراقب باشید بیش از حد کار نکنید و در عین حال متمرکز باشید.

با دستیابی به مسئولیت پذیری و ابتکار، فناوری موجود مسیر کاربردی دیگری را به کارکنان ارائه می دهد که بدون شک بسیار جذاب تر از رفت و آمد به دفتر در ۶ روز هفته است.

مطالب مشابه

پیام بگذارید